 |
| श्याम सूर्यवंशी |
अडगळीच्या खोलीमधलं दप्तर आजही जेव्हा दिसतं |
मन पुन्हा तरूण होऊन बाकांवरती जाऊन बसतं ||
प्रार्थनेचा शब्द अन शब्द माझ्या कानामध्ये घुमतो |
गोल करून डबा खायला मग आठवणींचा मेळा जमतो ||
या सगळ्यात लाल खुणांनी गच्च भरलेली माझी वही |
अपूर्णचा शेरा आणि बाई , सर तुमची शिल्लक सही ||
मन पुन्हा तरूण होऊन बाकांवरती जाऊन बसतं ||
प्रार्थनेचा शब्द अन शब्द माझ्या कानामध्ये घुमतो |
गोल करून डबा खायला मग आठवणींचा मेळा जमतो ||
या सगळ्यात लाल खुणांनी गच्च भरलेली माझी वही |
अपूर्णचा शेरा आणि बाई , सर तुमची शिल्लक सही ||
रोजच्या अगदी त्याच चुका आणि हातांवरले व्रण |
वहीत घट्ट मिटून घेतलेत आयुष्यातले कोवळे क्षण ||
पण या सगळ्या शिदोरीवरंच बाई आता रोज जगतो |
चुकलोच कधी तर तुमच्यासारखं स्वतःलाच रागवून बघतो ||
इवल्याश्या या रोपट्याची तुम्ही इतकी वाढ केली आहे |
हमखास हातचा चुकण्याची सुद्धा सवय आता गेली आहे ||
चांगलं अक्षर आल्याशिवाय माझा हात लिहू देत नाही |
एका ओळीत सातवा शब्द आता ठरवून सुद्धा येत नाही ||
दोन बोटं संस्कारांचा समास तेवढा सोडतो आहे |
फळ्यावरच्या सुविचारासारखी रोज माणसं जोडतो आहे ||
योग्य तिथे रेघ मारून प्रत्येक मर्यादा ठरवलेली |
वहीत घट्ट मिटून घेतलेत आयुष्यातले कोवळे क्षण ||
पण या सगळ्या शिदोरीवरंच बाई आता रोज जगतो |
चुकलोच कधी तर तुमच्यासारखं स्वतःलाच रागवून बघतो ||
इवल्याश्या या रोपट्याची तुम्ही इतकी वाढ केली आहे |
हमखास हातचा चुकण्याची सुद्धा सवय आता गेली आहे ||
चांगलं अक्षर आल्याशिवाय माझा हात लिहू देत नाही |
एका ओळीत सातवा शब्द आता ठरवून सुद्धा येत नाही ||
दोन बोटं संस्कारांचा समास तेवढा सोडतो आहे |
फळ्यावरच्या सुविचारासारखी रोज माणसं जोडतो आहे ||
योग्य तिथे रेघ मारून प्रत्येक मर्यादा ठरवलेली |
 |
| मल्हारी |
हळव्या क्षणांची काही पानं ठळक अक्षरात गिरवलेली ||
तारखेसह पूर्ण आहे वही |
फक्त एकदा पाहून जा |
तारखेसह पूर्ण आहे वही |
फक्त एकदा पाहून जा |
 |
| लहू येण्कुरे |
दहा पैकी दहा मार्क
आणि सही तेवढी देऊन जा |
आणि सही तेवढी देऊन जा |
